„Eclipse” oznacza graniczny moment, w którym przysłonięcie starego umożliwia zobaczenie i narodziny nowego, to moment zawieszenia czasu, chwila pomiędzy przeszłością a przyszłością, w której proces przemiany osiąga punkt kulminacyjny. To czas wewnętrznej przemiany, wymagający cierpliwości i akceptacji faktu, że rozwój nie zawsze przebiega w pełnym świetle i jasności. To metafora koniecznego cienia, przez który przechodzi światło, aby zmienić formę.
Wernisaż Wszystko, wszędzie i naraz w Sieciechowicach w Dworze Reyów.
Wernisaż Jacka Jasiniaka „Ślady procesu” w Tarnowie. Emocjonalny powrót artysty do korzeni
Wernisaż – Stojąc na Głowie Zapraszam na mój nowy wernisaż . Wydarzenie odbędzie się 21 lutego 2026 roku w Sali
Witajcie w mojej pracowni,
W niedzielę, 26 października, miałem ogromną przyjemność i zaszczyt otworzyć moją indywidualną wystawę malarstwa pt. „In principio…” w michałowickim Centrum Kultury i Promocji.
Ten wieczór był cennym doświadczeniem, a frekwencja i atmosfera potwierdziły, że sztuka współczesna budzi żywe zainteresowanie.
Z ogromną radością chcę Was zaprosić na wernisaż mojej nowej wystawy malarstwa, którą nazwałem „IN PRINCIPIO…”.
Powrót do siebie
Patrząc na płótna, które opuściły moją pracownię w ostatnich latach, widzę pewną prawidłowość w tym, co tworzę i o czym opowiadam w mojej sztuce. Nie jest to celowo narzucony program, lecz naturalna potrzeba, która wyłania się podczas pracy. Na pierwszy plan niezmiennie wysuwa się temat wolności osobistej i, co ważniejsze, powrotu do siebie – takim, jakim jestem naprawdę.
Moje malarstwo jest procesem odsłaniania.
W mojej pracy i karierze artystycznej są obrazy ważne, ale są też obrazy kluczowe. Takim właśnie kamieniem milowym jest dla mnie „Manifest”, akwarela na papierze, którą stworzyłem w 2013 roku. Choć to dzieło znalazło już swoje miejsce w kolekcji prywatnej – jego znaczenie wykracza daleko poza sam fakt sprzedaży.
„Manifest” to obraz, od którego tak naprawdę wszystko się rozpoczęło. To był mój powrót do sztuki po latach, które z perspektywy czasu nazywam „uśpieniem”. Był to okres, kiedy pędzel czekał, a wewnętrzny głos artysty był tłumiony przez inne, życiowe priorytety. Stworzenie tego obrazu było niczym nagłe przebudzenie, wyrzucenie z siebie nagromadzonej przez lata energii i emocji.
